Δημοκρατία της Κασιδιάρης | Του Old Boy

Υπάρχουν δύο ειδών σοκ που προξενεί το επεισόδιο Κασιδιάρη – Κανέλλη. Το πρώτο είναι εκείνο που παθαίνεις όταν πρωτοβλέπεις το συμβάν, ένα σοκ που θεωρείς αφενός αυτονόητο και αφετέρου ξεσκεπαστικό. Το δεύτερο είναι εκείνο που παθαίνεις τις επόμενες μέρες, όταν με διαρκώς αυξανόμενη έκπληξη συνειδητοποιείς, πρώτον πως το δικό σου αυτονόητο κάθε άλλο παρά αυτονόητο τελικά είναι, και δεύτερον πως αυτό που το επεισόδιο ξεσκεπάζει δεν είναι μόνον η -ούτως ή άλλως όχι ιδιαίτερα κρυμμένη- ταυτότητα και ατζέντα μιας οργάνωσης, αλλά και κάτι πολύ πιο επώδυνο: η απήχηση που βρίσκουν σε ένα μη ευκαταφρόνητο τμήμα της κοινωνίας τέτοιου είδους νοοτροπίες και πρακτικές, είτε το τμήμα αυτό ψηφίζει Χρυσή Αυγή είτε όχι.

Και δεν αναφέρομαι εδώ στον επίσημο δημόσιο λόγο της από εκεί πλευράς και τους δικούς της -εξίσου πάντως αποκαλυπτικούς- συμψηφισμούς Ένα σταθερό pattern ξεχειλίζει από κάθε «νηφάλιο» «εκσυγχρονιστικό» άρθρο των τελευταίων δυόμιση χρόνων: όταν γίνονται πορείες και επεισόδια, η βία έχει ένα και μόνο πρόσωπο, «ακροαριστερο». Όταν κάνει «ομορφιές» η χρυσή αυγή, η βία εμφανίζεται ανελιπώς να έχει «δύο ‘ακρα», «συνυπεύθυνα»»), που συνοψίζονται στο πρωτοσέλιδο των «Νέων» της 8ης Ιουνίου (το οποίο είναι  «η πιο χαρακτηριστική, η πιο συμπυκνωμένη, η πιο εκλαϊκευτική εκδοχή της κυρίαρχης, δήθεν μη βίαιης αφήγησης. Ο «αυτονόητος» τίτλος Όχι στη βία επεξηγείται δια του υπερτίτλου «Μεγαλώνει τη λίστα της ντροπής η ωμή βία της χρυσής αυγής σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση» και για όσους είχαν απορίες ως προς το περιεχόμενο της λίστας της ντροπής περί της οποίας ομιλεί η χυδαία εφημερίδα, η επεξήγηση έρχεται φωτογραφικώς: δεκαέξι φωτογραφίες περιβάλλουν τον τίτλο και επεξηγούν τον υπέρτιτλο, φωτογραφίες που περιλαμβάνουν βεβαίως την τηλεοπτική επίθεση Κασιδιάρη και τον χτυπημένο Χατζηδάκη, αλλά επίσης τη Ντόρα Μπακογιάννη, τη Σώτη Τριανταφύλλου, τον Πάγκαλο και άλλα θύματα της «βίας» που και δια των εικόνων εξισώνεται με τη δολοφονική βία της ναζιστικής χρυσής αυγής. Στο ίδιο τσουβάλι λοιπόν το γιαούρτωμα πολιτικών και λάιφστάιλ συγγραφέων με τη ναζιστική βία, διότι η βία είναι βία, και είναι καταδικαστές από όπου και αν προέρχεται!  Τι λείπει από την εικονογράφηση της χυδαίας εφημερίδας; Η πιο προφανής παράλειψη είναι, ασφαλώς, οι φωτογραφίες της Κούνεβα και του Γρηγορόπουλου. Αλλά και φωτογραφίες διαδηλωτών πάνω στους οποίους σκάνε ληγμένα δακρυγόνα, φωτογραφίες σακατεμένων μεταναστών θυμάτων της χρυσής αυγής, φωτογραφίες με ζαρντινιέρες που επιτίθενται σε φοιτητές, φωτογραφίες από το Konzentrationslager Χρυσοχοϊδη στην Αμυγδαλέζα, και ούτω καθεξής»).

Αναφέρομαι εδώ στην δικαιολόγηση του επεισοδίου από τον ιδιωτικό -ή και οιονεί δημόσιο- ανεπίσημο λόγο, δικαιολόγηση που κυμαίνεται από το ότι «σιγά, πώς κάνουν έτσι, δεν έπαθε και τίποτα», ως το «δεν έπαθε και τίποτα σε σύγκριση με όσα κάνουν οι λαθρομετανάστες» (με δίπλα δίπλα αντιπαραθέσεις φωτογραφιών του απλού μώλωπα της Κανέλλη με δολοφονημένες γιαγιάδες), μέχρι την ευθεία επιδοκιμασία του «και λίγα ήταν δυο χαστουκάκια». Τι είδους άνθρωποι όμως σκέφτονται και μιλούν έτσι και γιατί; «Άνδρες, 25-45 χρονών, μεσαίου μορφωτικού επιπέδου, άνεργοι ήμισοαπασχολούμενοι επαγγελματίες της παραδοσιακής μικροαστικής τάξης, είναι το προνομιακό κοινό της. (Με βάση στοιχεία από πρόσφατες έρευνες της VPRC). Έχεις ένα αυτοκίνητο, ένα σπίτι, αποκτημένα με κόπους και θυσίες. Αυτοί οι κόποι, αυτά τα αγαθά που απέκτησες είναι όλος σου ο κόσμος.Από αυτά θα γαντζωθείς μέχρι θανάτου. Μπορεί να σκοτωθείς γι’ αυτά ή μπορεί και να σκοτώσεις. Η Ελλάδα της μικρής ιδιοκτησίας δεν θέλει να νιώσει ότι είναι με τη μεριά των χαμένων, γι’ αυτό αναζητά καταφύγιο από την άχαρη πραγματικότητα στο ιδεώδες μιας ανίκητης πατρίδας. Αυτή η πατρίδα δεν είναι για όλους. Έχει τόσους εχθρούς όσους και ο καθένας από τους πιστούς της. Κι ίσως είναι τελικά μια πατρίδα μικρών καθαρμάτων «που συνηθίζουν στην κάθε βρωμιά» κι ο ένας μαθαίνει να μισεί τον άλλο. Όμως ο ηττημένος μικροαστός – μικροϊδιοκτήτης είναι ο καταναλωτής του φασισμού. Όχι ο παραγωγός του».

Προνομιακό, αλλά όχι και το μόνο κοινό. Το απόγευμα της ίδιας μέρας, στο μετρό μια κοπέλα γύρω στα είκοσι πέντε φώναζε σε άλλες τρεις κυρίες μεσαίας και μεγάλης ηλικίας που κάθονταν δίπλα και απέναντί της: «Όοοοοοχι, η Κανέλλη τον χτύπησε πρώτη». Κούναγε το δάκτυλο λέγοντας το «Όοοοοχι», κούναγε και το κεφάλι, την έπνιγε από κάθε άποψη το δίκιο.

Η εμφάνιση του Κασιδιάρη σε χθεσινό τηλεοπτικό σποτ της Χρυσής Αυγής επιβεβαιώνει πως ακόμη και εντελώς μη προμελετημένο να ήταν το επεισόδιο, εκ των υστέρων ελήφθησαν τα μηνύματα πως μπορεί και να μην έκανε κακό, πως μπορεί -γιατί όχι;- να έκανε και καλό.

Καλωσορίσατε «σ’ ένα νέο κόσμο, εκεί που τα βιβλία της ιστορίας μας βγάζουν τη γλώσσα κοροϊδευτικά. Δυστυχώς, όλα μοιάζουν να αρχίζουν τώρα»

το κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Unfollow

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: