Archive for ‘Κείμενα’

Σεπτεμβρίου 19, 2013

«κρίμα να μην είσαι εδώ»

της Niemands Rose

Κατεβαίναμε την Κωνσταντινουπόλεως. Συνθήματα και μερικά σπασίματα. Θρύψαλλα η τζαμαρία του μαυραγορίτη. Σιγά μη κλάψω, που έλεγες κι εσύ. «Αγοράζω χρυσό, πουλάω χρυσή αυγή». Στο Κερατσίνι τα σπίτια είναι χαμηλά, όπως το τραγούδαγε η Σωτηρία Μπέλλου, η μόνη σωτηρία που μπορεί να αναγωρίσει κανείς με την ψυχή του. Δε θα μας σώσει κανείς. Μόνο οι γιαγιάδες. Μόνο η μνήμη. Μόνο η λαϊκή Ιστορία. Η ιστορία που ξέρει να σου διηγηθεί η Ζανιά Κότσικα και η γυναίκα της Πάτρας.

Κατεβαίναμε την Κωνσταντινουπολέως. Φτάσαμε στην πλατεία του δημαρχείου. Ανάμεσα στα συνθήματα και τις σειρήνες, ένα αλογάκι, όπως αυτά στο λούνα παρκ, καρφωμένο πλάι σε ένα περίπτερο, έπαιζε τη μονότονη μουσική του. Σαν μοναχική παραφωνία ανάμεσα σε οδοφράγματα, τις εκρήξεις, τα χημικά, τις φωτιές, τις φωνές των διαδηλωτών.

Ο Παύλος μικρό παιδί να παίζει στην πλατεία. Η μάνα του να τον κρατά από το χέρι.

Είχαμε ρε Παύλο στη γειτονιά αλογάκια του λούνα παρκ πριν τριάντα χρόνια; Είχαμε στη γειτονιά φασίστες; Πού ήταν οι φασίστες όταν στήναμε γιορτές στο σχολείο για την επέτειο του Πολυτεχνείου; Θυμάσαι εσύ κανέναν πούστη να αρνείται πως μπήκαν τα τανκς στο Πολυτεχνείο, πως υπήρξαν νεκροί; Τι ήταν τα ονόματα που διάβαζα στο μικρόφωνο, μούφα; Τα τραγούδια που έλεγες εσύ, η συγκέντρωση της ΕΦΕΕ, στις 17 Νοέμβρη, και το λεβέντης εροβόλαγε, στις 28 Οκτώβρη, είχες φανταστεί εσύ πως θα μας τα γυρνούσαν τούμπα; Πως θα έμπαιναν στη Βουλή αυτοί που λένε «στο Βίτσι και στο Γράμμο σας θάψαμε στην άμμο»; Θυμάσαι να αρνείται κανείς το Ολοκαύτωμα; Πού ήταν όλοι αυτοί;

Φτάσαμε στην πλατεία του δημαρχείου. Ξένοι στα μέρη σου. Αλλά πολλοί, πάρα πολλοί. Πάρα πολλοί. Κι οι γείτονές σου, στα μπαλκόνια τους, στις αυλές, στα πεζοδρόμια. Μαζί μας. Δεν ξέραμε κατά πού να κάνουμε. Μας είπαν από τις ντουντούκες να προχωρήσουμε προς τα στενά, προχωρήσαμε. Και ξαφνικά, ένα άλλο κομμάτι της πορείας, που ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση, άρχισε να τρέχει πανικόβλητο προς τα εμάς, ενώ ακούγονταν κρότοι. Οι μπάτσοι μάς σκάγανε δακρυγόνα μες στα μούτρα. Στα στενά, ρε Παύλο, στα στενά. Τρέχαμε όλοι προς κάθε κατεύθυνση. Και τότε, έγινε ένα θαύμα, απ’ αυτά τα γνήσια που συμβαίνουν μόνο στις λαϊκές γειτονιές.

Μια γιαγιάκα άνοιξε την πόρτα για να μπάσει κόσμο στο σπίτι της. Αφού μπούκαραν καμιά δεκαριά πιτσιρικάδες στη βεράντα της γιαγιούλας, έβγαλε το κεφάλι της, κοίταξε πάνω- κάτω μην έρχεται κανείς κι έπειτα έκλεισε τη σιδερένια εξώπορτα με το κρύσταλλο. Κοίταξε πάνω-κάτω έντρομη, όπως όταν φυγάδευαν τους πάντα κυνηγημένους σ’ αυτόν τον τόπο. Σα σκηνή από τον άνθρωπο με το γαρύφαλλο. Λίγα βήματα πιο πέρα, μια άλλη γιαγιά, βλέποντας το πλήθος αλαφιασμένο να τρέχει, φώναζε πως οι ίδιοι που σκότωσαν το παιδί, τώρα κάνουν τις φασαρίες και κυνηγάνε τον κόσμο.

Και πες μου από ‘κει που είσαι ποιος από όλα τα πληρωμένα τσουτσέκια, τους δημοσιογράφους του κώλου, των ντεμέκ «έγκριτων» συμβατικών μέσων, ποιος θα μπορούσε να κάνει την ανάλυση της γιαγιάς από το Κερατσίνι, που ξέρει τι ποσοστά μάζεψε η Χ.Α. στα αστυνομικά τμήματα που ψήφιζαν οι μπάτσοι και τις σχέσεις τους με τη μαφία και τους πληρωμένους δολοφόνους που σε σκότωσαν. Πες μου από ΄κεί που είσαι. «Μα αυτό που με ξεκάνει και μου σταματάει το νου, είναι πως δεν είσαι καν αλλού.»

Advertisements
Ιουνίου 19, 2013

Πράσινοι φρουροί στο ραδιομέγαρο

Από το πρώτο 24ωρο είχε γίνει σαφές ότι η κατάληψη του ραδιομεγάρου δεν αφορούσε μόνο τους εργαζομένους της ΕΡΤ αλλά τη δημοκρατία, την ελευθερία και τη διαχείριση των δημοσίων αγαθών. Τα πολιτικά γραφεία ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΔΗΜΑΡ συνειδητοποιούσαν ότι καθώς η ΕΣΗΕΑ κατάφερε να μπλοκάρει το μηχανισμό προπαγάνδας της Τρόικας, με την απεργία στα ΜΜΕ, το άνοιγμα των μικροφώνων της ΕΡΤ στην κοινωνία απειλούσε άμεσα όχι μόνο την επιβίωση της κυβέρνησης αλλά ολόκληρης της μνημονιακής πολιτικής.

Η δυνατότητα ευθείας αμφισβήτησης της οικονομικής πολιτικής αλλά και η ανάδειξη της ίδιας της ενημέρωσης ως δημοσίου αγαθού, που ανήκει, παράγεται και καταναλώνεται από τους πολίτες ήταν ένα από τα σημαντικότερα πλήγματα που έχει δεχθεί ο κρατικός μηχανισμός προπαγάνδας τις τελευταίες δεκαετίες. Ίσως ποτέ άλλοτε από την εποχή του πολυτεχνείου ένα μικρόφωνο δεν αμφισβήτησε τόσο βαθιά την κυριαρχία ενός καθεστώτος στην Ελλάδα.

Η ανησυχία των κυβερνώντων άρχισε να μετατρέπεται σε πανικό καθώς η ΕΤ3 έδινε δείγματα γραφής για το τι μπορεί να σημαίνει δημόσια τηλεόραση. Με απόλυτο επαγγελματισμό οι συνάδελφοι παρουσίασαν τις περιπτώσεις της ΒΙΟΜΕ αλλά και της μάχης που δίνουν οι κάτοικοι της Χαλκιδικής απέναντι στην καναδική πολυεθνική Eldorado ενώ είχαν συνεχή ενημέρωση και ανταποκρίσεις από την πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης.

Στην Αθήνα η ΝΕΤ, παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των εργαζομένων, έχασε πολύτιμο χρόνο ομφαλοσκοπόντας, τη στιγμή που ο κόσμος απ’ έξω της ζητούσε να μετατραπεί σε αυτό που θα έπρεπε να είναι – ένα βήμα για τους αποκλεισμένους των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι δημοσιογράφοι του καναλιού έφτασαν να παρουσιάζουν ακόμη και τα πρωτοσέλιδα των απεργοσπαστικών εφημερίδων, τα οποία κυκλοφόρησαν με τη βοήθεια των ΜΑΤ, τη στιγμή που άλλοι συνάδελφοί τους έδιναν μάχη για να κυκλοφορήσουν το απεργιακό φύλλο που στήριζε την ΕΡΤ.

Από το βράδυ της Παρασκευής όμως η κατάσταση άρχισε και εδώ να βελτιώνεται με θεαματικούς ρύθμούς. Η δημιουργία θεματικών ενοτήτων έδωσε το λόγο σε ανθρώπους που αμφισβήτησαν το κύμα ιδιωτικοποιήσεων και έθιξαν θέματα που αποτελούσαν ταμπού για τα ΜΜΕ των εργολάβων και των εφοπλιστών.

Ήταν προφανές ότι η επικοινωνιακή ομάδα του Μαξίμου- ο περιπλανώμενος θίασος με επικεφαλής των Μουρούτη – έπρεπε να περάσει στο περιθώριο και να αναλάβουν δράση οι δυνάμεις που εδώ και αρκετές δεκαετίες αναλαμβάνουν να σβήνουν κάθε ξέσπασμα κοινωνικής οργής για λογαριασμό των εκάστοτε οικονομικών ελίτ: το ΠΑΣΟΚ, η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ.

Όσοι παρακολούθησαν τη γενική συνέλευση των συνδικαλιστών το απόγευμα του Σαββάτου συνειδητοποίησαν ότι ενώ η βάση καλούσε απεγνωσμένα σε γενική απεργία, η οποία θα μπορούσε να ανατρέψει άμεσα την κυβέρνηση, οι δυο μεγάλες συνδικαλιστικές ενώσεις απέφευγαν να δεσμευτούν και προσπαθούσαν να ροκανίσουν τον χρόνο για λογαριασμό της κυβέρνησης.

Την ίδια ώρα άνθρωποι του Βενιζέλου, όπως η Αφροδίτη Αλ Σαλεχ, είχαν στρατοπεδεύσει στο ραδιομέγαρο και προετοίμαζαν την επικοινωνιακή αντεπίθεση μαζί με διευθυντικά στελέχη της ΕΡΤ που έκαναν αιφνιδίως την επανεμφάνισή τους. Το ΠΑΣΟΚ είχε κάθε λόγο να παίξει αυτό το παιχνίδι καθώς από τη μια παρουσιαζόταν ως η δύναμη που ζητά την επαναλειτουργία της ΕΡΤ αλλά ταυτόχρονα απασφάλιζε τον πραγματικό εκρηκτικό μηχανισμό: το ενδεχόμενο δηλαδή η ΕΡΤ να μετατραπεί σε κέντρο αγώνα για το σύνολο της κοινωνίας.

Το τι ακριβώς σχεδιαζόταν έγινε σαφές όταν η Ελλη Στάη ξάφνιασε τους εργαζόμενους εμφανιζόμενη στο κεντρικό στούντιο μαζί με ένα από τα πλέον φιλομνημονιακά και πράσινα πάνελ που έχουν στηθεί στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Αξίζει να δούμε μερικά από τα πρόσωπα κλειδιά της πράσινης φρουράς που κατσικώθηκε στο στούντιο και να θυμηθούμε ορισμένες από τις θέσεις τους.

Πρώτος και καλύτερος ο σύζυγος της υποψήφιας με το ΠΑΣΟΚ Άννας Νταλάρα – ο άνθρωπος που γιουχάρεται και γιαουρτώνεται στις συναυλίες του ύστερα από την στήριξη που παρείχε στα μνημόνια και την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας.

Απέναντι του ο πολιτευτής του ΠΑΣΟΚ Θανάσης Χειμωνάς ο οποίος δεν εξελέγη αλλά τοποθετήθηκε στη θέση του γραμματέα πολιτισμού. Πρόκειται για τον συγγραφέα που πίστευε ότι όσοι ασκούσαν κριτική στην κυβέρνηση για το θάνατο των παιδιών από το μαγκάλι στη Λάρισα “γούσταραν” με το θάνατο τους γιατί έτσι θα μπορούσαν ” να στηρίξουν την επανάστασή τους”. Είναι ο ίδιος δε που σατίριζε τα κρούσματα ασιτίας στα σχολεία μιλώντας για “τα παιδάκια που λιποθυμούν από ασιτία επειδή οι γονείς τους δεν έχουν να τους πάρουν κόρνφλεϊκς”.

Στο στούντιο βρισκόταν επίσης ο Θανάσης Τσεκούρας, από το απεργοσπαστικό Εθνος, ο οποίος στο παρελθόν είχε διαγραφεί από την ΕΣΗΕΑ με το αιτιολογικό ότι σε προηγούμενη απεργία “παίρνοντας το μέρος της εργοδοσίας, εκτράπηκε σε ειρωνικούς χαρακτηρισμούς, ύβρεις και συκοφαντίες κατά των μελών του Δ.Σ”.

Στο πάνελ συμμετείχε και ο δημοσιογράφος Νίκος Φελέκης, σύζυγος της ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Μαριλένας Κοππά, ο οποίος επίσης είχε διαγραφεί από την ΕΣΗΕΑ για δυο χρόνια. Στο παρελθόν δημοσιεύματα τον έφεραν  να προαλείφεται για τη θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ και να διατηρεί στενότατες σχέσεις με το περιβάλλον Παπανδρέου.

Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ αλλά και ο κόσμος που βρισκόταν έξω από το ραδιομέγαρο εξαγριώθηκαν και σύμφωνα με δημοσιεύματα η Στάη έφυγε από την πίσω πόρτα. Το ερώτημα όμως παραμένει: Έχει καταλάβει κανείς από τις συνδικαλιστικές και κομματικές ηγεσίες της κοινοβουλευτικής Αριστεράς πόσο κοντά στην πτώση βρίσκεται η κυβέρνηση και κυρίως πόσο σαρωτικό θα είναι το χτύπημα στην αντισυνταγματική πολιτική του μνημονίου εάν η κοινωνία διατηρήσει ένα μέσο έκφρασης σαν την ΕΡΤ;

Περάσαμε μήνες απαξιώνοντας τον ελληνικό λαό, λέγοντας ότι έχει παραιτηθεί και ότι ολόκληρη η κοινωνία προχωρά σε μια φάση εκφασισμού. Κι’ όμως όποτε είχαν την ευκαιρία τα πιο πρωτοπόρα τμήματα των εργαζομένων έδειξαν ότι είναι έτοιμα για μια ολοκληρωτική σύγκρουση που θα μπορούσε να συμπαρασύρει όχι μόνο όλους τους Έλληνες αλλά ολόκληρη την Ευρώπη.

Οι καθηγητές ήταν έτοιμοι να χτυπήσουν τη γροθιά στο μαχαίρι, αδιαφορώντας για το γιγαντιαίο μηχανισμό λάσπης που είχε στηθεί εναντίον τους. Προδόθηκαν όμως την τελευταία στιγμή σε μια ακόμη απεργιακή Βάρκιζα. Κάποιοι θέλουν να επαναλάβουν αυτό το σκηνικό με τους εργαζομένους της ΕΡΤ. Το βάρος που πέφτει στις πλάτες των τελευταίων είναι δυσανάλογα μεγάλο και προφανώς δεν μπορούν να το σηκώσουν μόνοι τους. Έχουν όμως την στήριξη εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλη την Ελλάδα.

Δεν είναι απλό, χρειάζεται καθημερινή παρουσία και πίεση από τους έξω για να αλλάξουν τα πράγματα μέσα.

Αν όμως η ΝΕΤ γίνει ΕΤ3, αν δώσει το μικρόφωνο στην κοινωνία και κάνει αυτό που ξέρει πολύ καλά να κάνει – σωστή δημοσιογραφία – η πτώση της κυβέρνησης και μαζί του μνημονίου είναι θέμα ημερών. Αν περιμένει έτοιμες λύσεις από τα μεγάλα συνδικάτα και τα κόμματα της αντιπολίτευσης οι μέρες της είναι μετρημένες. Αυτά υπάρχουν για να διατηρούν το status quo και το απέδειξαν σε κάθε ευκαιρία μέχρι στιγμής. Σε αυτή την περίπτωση δεν θα έχει προδώσει μόνο τον εαυτό της αλλά το αγαθό που της εμπιστεύτηκε όλη η Ελλάδα – τη δημόσια ενημέρωση.

Ένα είναι σίγουρο κανένας δεν δικαιούται στο εξής να παραπονιέται για το μνημόνιο αν δεν κάνει κάτι σήμερα για να το ανατρέψει

Άρης Χατζηστεφάνου

από το info-war.gr

Ιουνίου 2, 2013

Είναι αντιεξουσιαστής. Αξίζει να πεθάνει !!!

istanbul-protest

Είσαι αντιεξουσιαστής και πέφτεις νεκρός από θωρακισμένο κανόνι νερού της αστυνομίας; Το άξιζες. Και το άξιζες για ένα λόγο παραπάνω: επειδή ήθελες να αυτοκτονήσεις μπροστά στην κάμερα μόνο για το θέαμα. Ακόμη και σήμερα το πλέον ρυπαρό μιντιακό εργοστάσιο διαστροφής της πραγματικότητας καταφέρνει να εντυπωσιάζει  με το πόσο πιο χαμηλά μπορεί να φτάνει.

Η εξέγερση στη γειτονική Κωνσταντινούπολη, με αφορμή την παράδοση ενός πάρκου στα χέρια των κατασκευαστών πολυκαταστημάτων (σ.σ. διόλου πρωτότυπο), δεν έπιασε μόνο την κυβέρνηση Ερντογάν απροετοίμαστη αλλά και τα περισσότερα ελληνικά μαγαζιά ενημέρωσης, που σε αυτές τις περιπτώσεις τρεκλίζουν μεταξύ της παραδοσιακής καταδίκης κάθε λαϊκής αντίδρασης και της επίσης παραδοσιακής προβολής των εικόνων καταστολής αποκλειστικά των “άλλων” κυβερνήσεων, για χάρη του θεάματος. Μόνο ο Όμιλος Αλαφούζου επέδειξε ακλόνητη σταθερότητα στην εσωτερική γραμμή παραπληροφόρησης. Γραμμή που συνοψίζεται στο απλουστευτικό σχήμα: Εναντιώθηκες στην κυβέρνησή σου; Πέθανε!

skai_xeftiles

Μην προκαλείς το κανόνι

Χθες το βράδυ, με ένα ανώνυμο άρθρο της “ομάδας ειδήσεων” στην ηλεκτρονική σελίδα του ΣΚΑΪ, ανέβηκε  αυτή η “είδηση“. Το βίντεο του -μάλλον- νεκρού διαδηλωτή στην Τουρκία συνοδεύτηκε από ένα επεξηγηματικό κείμενο που θα ήταν αδιανόητο να γραφτεί ακόμη και από το υπουργείο εσωτερικών μίας στρατοκρατικής μπανανίας. Ο διαδηλωτής “προκάλεσε την αύρα” (σ.σ. ευφημισμός των 70s για τα δικά μας θωρακισμένα οχήματα της αστυνομίας) και “πέθανε μπροστά στην κάμερα“. “Αίσθηση προκαλεί” το βίντεο, όπου ο διαδηλωτής “επιτίθεται στην αύρα, μόνο και μόνο για να δεχτεί ριπή” και να πεθάνει! Αν το καλοσκεφτεί κανείς, μία τέτοια νοσηρή αναφορά θανάτου από αστυνομική δράση δεν θα μπορούσε να τη φανταστεί το πλέον φανατικό στέλεχος της ΕΛΑΣ κατά τη σύνταξη δελτίου Τύπου για το συμβάν. Για μία ακόμη φορά, ο Όμιλος Αλαφούζου καταφέρνει να μας εκπλήξει.

Παρόλο που ήδη από τα πρώτα λεπτά της ανάρτησης αυτής ξεσηκώθηκαν αντιδράσεις στο Διαδίκτυο (βλ. το hashtag #skai_xeftiles που έγινε αμέσως trend στο ελληνικό Twitter), ελάχιστοι πρόσεξαν την ουσία του περιεχομένου της είδησης του ΣΚΑΪ. Ο άγνωστος συντάκτης δεν μένει μόνο στο γεγονός του “λογικά επαγόμενου” θανάτου, λόγω “πρόκλησης της αστυνομίας”, αλλά τονίζει τη λεπτομέρεια ότι ο διαδηλωτής άνηκε στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Το κείμενο επιχειρεί, λίγο άτσαλα, αλλά επαρκώς ενδόμυχα, να συνδέσει την ιδιότητα του αντιεξουσιαστή με το θάνατό του. Ανάμεσα στις γραμμές, το κείμενο κραυγάζει: αν δηλώσεις αντιεξουσιαστής πρέπει να πεθάνεις.

Εδώ λοιπόν δεν έχουμε να κάνουμε με ένα -σύνηθες- κατευθυνόμενο δημοσίευμα στην υπηρεσία της κρατικής εξουσίας, κάτι για το οποίο φημίζονται τα δήθεν φιλελεύθερα μέσα του Ομίλου Αλαφούζου. Η κεντρική ιδέα του εν λόγω άρθρου πρακτικά δίνει την ευλογία στις δολοφονίες ανθρώπων του αντιεξουσιαστικού χώρου από τις δυνάμεις ασφαλείας του Κράτους. Άκρως επικίνδυνη, αλλά συνεπής στην γραμμή του Ομίλου, εξέλιξη.

Συνέπεια λόγων και πράξεων

Όταν η Αυριανή έβγαζε αυτά τα πρωτοσέλιδα, δεν παρίστανε την καθωσπρέπει ενημερωτική πύλη, αλλά ήταν και το φώναζε η λαϊκίστικη φυλλάδα του καφενέ. Ήταν τουλάχιστον πιο τίμια από τον πνιγηρά τοξικό Όμιλο Αλαφούζου.

Όταν η Αυριανή έβγαζε αυτά τα πρωτοσέλιδα, δεν παρίστανε την ανεξάρτητη και φιλελεύθερη ενημερωτική πύλη, αλλά ήταν και το φώναζε η λαϊκίστικη φυλλάδα του καφενέ. Ήταν πιο τίμια από τον πνιγηρά τοξικό Όμιλο Αλαφούζου.

Η σκλήρυνση της γραμμής του Ομίλου Αλαφούζου ήταν φανερή ήδη από τις πρώτες ημέρες της επιβολής του Μνημονίου. Τα μέσα ενημέρωσης του Ομίλου άλλωστε έχουν πολύ μεγάλη ιστορία στη διαπλοκή με το κράτος και την εξυπηρέτηση τόσο ιδιωτικών όσο και πολιτικών συμφερόντων. Το ανώνυμο άρθρο του skai.gr δεν πέφτει σαν κεραυνός εν αιθρία. Η “ενημερωτική βίβλος” των αυτοαποκαλούμενων φιλελευθέρων έχει δείξει με κάθε τρόπο τις προτιμήσεις του στην ολιγαρχία (και πρόσφατα στο ναζισμό) το μίσος του στις κοινωνικές αντιδράσεις (κατά συνέπεια και στις κοινωνικές ελευθερίες) και την τυφλή εξυπηρέτηση των μνημονιακών -και αντιδημοκρατικής- γραμμής. Παρόλο που κρατάει ψηλά τη βιτρίνα του καθωσπρεπισμού, κάτι που το καθιστά ακόμη χειρότερο λίμνες απόθεσης μιντιακών τοξικών σαν την Αυριανή, τόσο ανυπόγραφα όσο όμως και ενυπόγραφα, οι συντελεστές του Ομίλου έχουν εκφράσει πολλαπλά, χυδαία, λαϊκίστικα, την εχθρότητά τους στις δημοκρατικές ελευθερίες και την αγάπη τους στην καταστολή και την κρατική βία.

Ο Όμιλος και οι εργαζόμενοι σε αυτόν είναι συνεπείς. Όταν χαρακτηρίζονται σε κεντρικό άρθρο της “Καθημερινής” οι πολίτες της Ιερισσού -τη στιγμή που δέχονται την πολιορκία από πάνοπλες ομάδες των ΕΚΑΜ- “τάγματα εφόδου“, είναι φυσικό επόμενο να θεωρείται ο θάνατος ενός αντιεξουσιαστή θεμιτή συνέπεια. Όταν προσλαμβάνεται ο Γιώργος Τράγκας για να προβάλει τα στελέχη της Χρυσής Αυγής στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, είναι λογικό οι αντιδράσεις για περισσότερη ελευθερία και δημοκρατία να θεωρούνται εχθρικές πράξεις που τιμωρούνται με θάνατο. Όταν ο φιλοναζιστής Κωτούλας καλείται από τον Κωνσταντίνο Μπογδάνο να καταθέσει την ιστορική του αυθεντία για τον Ισλαμισμό, είναι επόμενο να ζητηθεί κάποια στιγμή και η “εκκαθάριση” όσων θα θεωρηθούν εχθροί της ασφάλειας του “Έλληνα εθνικού”. Όταν ο Κωνσταντίνος Ζούλας εκφράζει την επιδοκιμασία του για τις “σφαλιάρες της ΕΛΑΣ στους λήστες” (σ.σ. το περιστατικό λυσσώδους βίας στο κορμιά και τα πρόσωπα των συλληφθέντων για τη ληστεία στο Βελβεντό τα σημάδια των οποίων καλύφθηκαν όπως-όπως με κακής ποιότητας φωτοσοπιά από την ΕΛΑΣ), φυσιολογικά θα έρθει και η επιδοκιμασία στη δολοφονία του επόμενου αντιεξουσιαστή που θα βρεθεί απέναντι στο καθεστώς. Όταν μάλιστα ο Στέφανος Κασιμάτης πάει το συλλογισμό ένα βήμα παρακάτω και συνδέει τους αντιεξουσιαστές του Βελβεντού και τους “τρομοκράτες” της Ιερισσού, με βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ, τότε οι “νόμιμα νεκροί” δεν περιορίζονται απλώς στους περιθωριακούς αναρχικούς, αλλά σε κάθε πολιτική δύναμη που βρίσκεται απέναντι στα συμφέροντα της παρούσας κυβέρνησης και -γιατί όχι- στα συμφέροντα του Ομίλου Αλαφούζου. Για να τονιστεί μάλιστα η συμπαράσταση των υπαλλήλων του Ομίλου στο παραγωγικότατο έργο της κρατικής καταστολής, ο Πάσχος Μανδραβέλης ευχαρίστως συντόνισε τη βράβευση της “Μάνας του Αστυνομικού“. Μίας φαιδρής εκδήλωσης που έγινε για την αποκατάσταση των βασανιστών του Βελβεντού. Είμαι σίγουρος ότι στη λίστα αυτή μπορούν να προστεθούν πολλά ακόμη παραδείγματα συνέπειας λόγου και πράξεων υπαλλήλων και στελεχών του Ομίλου.

Μπορεί να ακούγονται υπερβολικά τα παραπάνω με την πρώτη ανάγνωση. Παρακαλώ όμως όποιον τα θεωρεί πραγματικά υπερβολικά να ξαναδιαβάσει με προσοχή το δημοσίευμα του skai.gr που έγινε αφορμή γι’ αυτό το κείμενο. Μετά ας ξανασκεφτεί. Ποιος είναι ο υπερβολικός;

Νοέμβριος 29, 2012

Νύχτες μαγικές…

αναδημοσίευση από το BABUSHKA.gr
Ακόμη μια βάρδια έφτασε στο τέλος της. Πέρασε και σήμερα η ώρα, το νυχτοκάματο βγήκε και απόψε, αρκετά κοπιαστικά μα τόσο τίμια. Πάει καιρός που η αμοιβή της πρωινής δουλειάς δεν έφτανε καλά για τα βασικά, η προσφερόμενη θέση πακετά στο φαγάδικο ενός παλιού συμμαθητή ήταν θείο δώρο.
Γράφει ο ΜΑΧΗΤΙΚΟΣ

Στο παρελθόν ούτε καν θα μιλούσαμε για κάτι τέτοιο αλλά είναι η ανάγκη που τα φέρνει έτσι και η γλώσσα μπαίνει μέσα και η μιλιά κόβεται. Παίρνεις αυτό που σου προσφέρεται και το ευχαριστώ βγαίνει από μόνο του από μέσα σου. Που να φτάσει ένας τσεκουρεμένος μισθός να ταΐσεις τη φαμίλια. Η γυναίκα άνεργη, το νοίκι να τρέχει, τα χαράτσια του ηλεκτρικού να απειλούν κατάματα και τα παιδιά να κλαίνε και να μη μπορούν να καταλάβουν το νέο καθεστώς στο σπιτικό.

Ένα καθεστώς που τρυπώνει καθημερινά σε ολοένα και περισσότερα σπίτια, καθηλώνει απότομα οικογένειες στα πλοκάμια του, κόβοντας μαχαίρι τα όποια όνειρα και φέρνει άσχημους εφιάλτες στο πέρασμα του. Η φτώχεια είναι αυτή που επικρατεί παντού, κερδίζει κάθε μάχη με την καθημερινότητα και εμφανίζεται σε άτομα που ούτε καν είχαν φανταστεί ποτέ πως μπορούσαν να ζήσουν αυτά.Οι σκέψεις αυτές δείχνουν να σε καθυστερούν. Κουμπώνεις τη ζακέτα σου βιαστικά, έχεις περπάτημα να κάνεις για την επιστροφή στο σπίτι, με τα πόδια φυσικά. Λεφτά για ταξί όχι απλά δεν περισσεύουν αλλά ούτε καν μπορείς να το σκεφτείς. Είναι μεγάλη η διαδρομή και το κρύο και η υγρασία δυνατή αλλά  θα το παλέψεις, όπως έκανες πάντα, όπως κάνεις και τώρα.
Βέβαια το κρύο είναι λιγότερο εχθρικό από τις εικόνες που συναντάς κάθε βράδυ κατά την επιστροφή. Λουκέτα παντού, μαγαζιά το ένα πίσω από το άλλο κλειστά. Ανθρώπινες σκιές που στηρίζονται σε κάποιο τοίχο για να βρούνε ένα κομμάτι γαλήνη, άστεγοι που καθημερινά σου μοιάζουν και πιο πολλοί. Θαρρείς και υπάρχει ένα σύστημα τέτοιο που τα πρωινά πετά τον κόσμο από τα σπίτια του και εσύ τους συναντάς όλους μπροστά σου. Κάθε ηλικίας, κάθε φύλλου κολασμένοι της χώρας της κρίσης, που χτυπιούνται καθημερινά αλύπητα από τις κακουχίες.Λίγο πιο πέρα αμέτρητα κλουβιά με ρόδες, ένστολες, στολισμένες άψυχες ψυχές που για να περάσει η δική τους βάρδια, βρίσκουν παιχνίδια να απασχολούν τον εαυτό τους, φανερώνοντας τα βαθιά ριζωμένα συμπλέγματα τους. Δέρνοντας μετανάστες, παρενοχλώντας συστηματικά αγόρια που ντύνονται γυναίκες, μήπως και αυτοί οι ίδιοι δεν είναι αγόρια, καταπιεσμένα, που ντύνονται με τις στολές τους για να παριστάνουν τους άντρες.Εικόνες πραγματικές που όσο πάει και θα χειροτερεύουν, παράνομα μάτια ακριβώς απέναντι από τους ένστολους κρατικούς τρομοκράτες. Γνωστά ντηλέρια που σκορπούν το θάνατο με τις ουσίες τους, είναι γνωστό ότι είναι αόρατα για αυτό ποτέ δε συλλαμβάνονται και ας κάνουν τις «δουλειές» τους ακριβώς μπροστά από τα μάτια του νόμου. Η πρέζα θερίζει και αμέτρητοι ναρκομανείς κοιμούνται κάτω από τα δέντρα, μήπως και ξεχάσουν για λίγο τον πόνο και τη δίψα τους για το ταξίδι, τη διαφυγή από αυτό το ρημαδιασμένο κόσμο.

Ο ίδιος πανικός επικρατεί και το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται παντού, η εξαθλίωση χτυπάει κόκκινο και οι νύχτες στο δρόμο μοιάζουν όλο και πιο πολύ σε κάτι τελείως άγνωστο. Πεινασμένα παιδιά να στέκονται πάνω από τους κάδους με τα σκουπίδια για να βρουν κάτι φαγώσιμο, ένα παιχνίδι που πετάχτηκε κατά λάθος από κάποιον που δε το χρειάζεται. Εικόνες πραγματικές, αληθινές και όχι από κάποια ταινία. Ξεπηδούν από την πραγματικότητα και όχι από κάποιο πλατό.
Βλέμματα φοβισμένα παντού, ζευγάρια υγρά μάτια καραδοκούν. Νύχτες παράξενες, νύχτες μαγικές, η βόλτα σου φτάνει στο τέλος της. Όχι όμως και η ελπίδα που έχεις ότι ο καθένας δεν κοιτά τον εαυτό του και κανέναν άλλο. Ότι η αλληλεγγύη επιτέλους ξεπηδά μέσα από την εξαθλίωση και την ένδεια αυτής της κοινωνίας.

Ξένοι στον ίδιο τους τον τόπο, εχθροί του κράτους, που κάθε στιγμή που περνά φανερώνει το πραγματικό του προσωπείο, αυτό του εχθρού, του μόνου και υπέρτατου τρομοκράτη. Καταδικάζοντας τους πολλούς σε πείνα και φτώχεια, προστατεύοντας του λίγους και πριμοδοτώντας τους με ολοένα και περισσότερα προνόμια και κέρδη. Προκλητικά και με μπόλικο θράσος, θιασώτες του συντάγματος που ψηφίζουν τον αφανισμό μιας ολάκερης γενιάς αλλά διατηρώντας όλα τα προνομιακά ψηφίσματα που αφορούν τη δική τους πλευρά.
Καζάνι που βράζει, έτοιμο να εκραγεί από τη μια. Φτιασιδωμένος, ψεύτικος παράδεισος από την άλλη. Εξεγερμένοι αγωνιστές απέναντι σε σάπια κουφάρια που έμαθαν να καταδικάζουν ψυχές σε θάνατο χωρίς κανένα δισταγμό. Το φως που δίνει ζωή, κόντρα στο σκοτάδι που παίρνει ψυχές.
Προβλήματα πολλά στο κεφάλι, φέρνουν ακόμα περισσότερα δάκρυα στα μάτια και κάποια στιγμή ένα άσχημο τέλος. Τίποτα δεν είναι όπως τα παραμύθια, εδώ η ζωή σου ξεπουλιέται και συ ακόμα σκέφτεσαι πως θα ξεπληρώσεις την τράπεζα, πως θα μαζέψεις τα λεφτά για το νοίκι.

Άλλη μια νύχτα μαγική ήρθε στο τέλος της, ο αγώνας για επιβίωση σε κρατά απασχολημένο από αυτές τις τρομερές σκέψεις. Μα αρκεί μια μοναδική βόλτα στο κέντρο της πόλης για να μπορέσεις να δεις την αλήθεια, να κοιτάξεις κατάματα το κτήνος και να πάρεις τις αποφάσεις σου. Να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου, η δουλειά είναι δικαίωμα και όχι υποχρέωση, δεν είναι δουλεία αλλά τρόπος να ζεις καλύτερα και να αποκτήσεις όλα όσα επιθυμείς.
Ο μόνος τρόπος να σωθείς είναι να βγεις ξανά στο δρόμο, αυτή τη φορά όμως όχι για βόλτα.
Συνεχίζουμε..

Οκτώβριος 15, 2012

//ΠαραλληλοΓράφος//

του Paul Street*

αλιευμένο από εδώ, μεταφράζει η Κροτ

Είναι πολύ αξιοσημείωτη η απεργία που γίνεται αυτές τις μέρες από το Συνδικάτο Εκπαιδευτικών στο Σικάγο του Rahm Emmauel. Ένα από τα πιο ακανθώδη ζητήματα είναι η αξιολόγηση της απόδοσης των εκπαιδευτικών. Σύμφωνα με το καινούριο σύστημα, που συνδέει ασφυκτικά την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών με τους βαθμούς των μαθητών στα τεστ, σχεδόν ένα τρίτο των εκπαιδευτικών της πόλης απειλούνται με απόλυση.

Όπως και σε πολλά άλλα σχολεία της χώρας, έτσι και στο Σικάγο, οι εκπαιδευτικές αρχές έχουν καταστήσει τους βαθμούς των μαθητών σε τυποποιημένα τεστ, ως το βασικό κριτήριο αξιολόγησης, σχετικά με το αν ένας δάσκαλος μπορεί να παραμείνει στη θέση του ή όχι.

Ένα μεγάλο πρόβλημα αυτής της μεθόδου είναι το γεγονός ότι οι εκπαιδευτικοί δεν μπορούν να ασκήσουν κανένα έλεγχο στις παραμέτρους που σοβαροί ερευνητές έχουν αποδείξει πως έχουν καταλυτική επίδραση στην απόδοση των μαθητών σε αυτά τα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.470 επιπλέον λέξεις

Αύγουστος 27, 2012

H αποκατασταση των διαχρονικων κλισε σ’ ενα πολυ καλο αρθρο.

η Λέσχη

του Διονύση Ελευθεράτου

«Όπου κι αν μετανάστευσαν, οι Έλληνες κέρδισαν το σεβασμό με την  εργατικότητα και τη συμπεριφορά τους. Δεν ήταν λαθραίοι, δεν παρανομούσαν».

Κατά πόσο αληθεύει αυτό το ευρύτατα διαδεδομένο κλισέ; Πρώτη βασική επισήμανση: Είναι διάτρητος ο ισχυρισμός πως οι συμπατριώτες μας μετανάστευαν πάντοτε «κανονικά και με το νόμο». Όπως αναφέρεται στο βιβλίο του Μιχάλη Τσάκαλον «Η σύγχρονη ελληνική μετανάστευση (σ.σ: μήπως έπεται και… πιο σύγχρονη;) μεταξύ θεωρίας και εμπειρίας», έχει εξακριβωθεί πως ήσαν «λαθραίοι» 50.000 Έλληνες εξ όσων αναζήτησαν την τύχη τους στις ΗΠΑ και την Αυστραλία, την περίοδο 1950 -1974. Αμφιβάλλει κανείς ότι ο πραγματικός αριθμός είναι απείρως μεγαλύτερος του επισήμως εξακριβωμένου, όπως συμβαίνει πάντα;

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.432 επιπλέον λέξεις

Ιουλίου 6, 2012

Ο τρόμος στο βλέμμα τους | Του Άρη Χατζηστεφάνου

Τι πανικός κι αυτός! Οι «φουσκωτοί» της Χρυσής Αυγής ζητούσαν χθες από γυναικόπεδα και ηλικιωμένους να τους… προστατεύσουν από το αντιφασιστικό συλλαλητήριο στη Νίκαια. Κι επειδή τα γυναικόπαιδα δεν ήρθαν στο ραντεβού, την προστασία των χρυσαυγιτών ανέλαβε γι’ ακόμη μια φορά η ελληνική αστυνομία. Ο τρόμος στο βλέμμα τους, ανεκτίμητος.

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Το κάλεσμα της Χρυσής Αυγής κατά τη διάρκεια του αντιφασιστικού συλλαλητηρίου στη Νίκαια έσταζε κρύο ιδρώτα από την πρώτη μέχρι την τελευταία αράδα: «Πρέπει να είμαστε ΟΛΟΙ εκεί γυναικόπαιδα και ηλικιωμένοι […] να διασφαλίσουμε τη δημόσια και ιδωτική περιουσία που θα γίνει στόχος των αναρχομπολσεβίκων».

Θα μπορούσε να είναι επιφυλίδα σε κάποια ναυαρχίδα του ελληνικού Τύπου ή άρθρο γνώμης σε μια από τις ιστοσελίδες που ζητούν σε τακτά χρονικά διαστήματα την κατάλυση του συντάγματος για την προάσπιση του νεοφιλελευθερισμού. Ήταν όμως η αγωνιώδης κραυγή της Χ.Α για βοήθεια. Οι «φουσκωτοί» ζητούσαν από γυναικόπεδα και ηλικιωμένους να τους προστατεύσουν. Και επειδή τα γυναικόπαιδα δεν ήρθαν στο ραντεβού, την προστασία ανέλαβαν ισχυρότατες δυνάμεις των ΜΑΤ και της ομάδας ΔΙΑΣ, που κινούνταν από νωρίς στην περιοχή.

«Πού ήταν όλες αυτές οι αστυνομικές δυνάμεις όταν οι χρυσαυγίτες απειλούσαν να διώξουν τους νόμιμους καταστηματάρχες από την περιοχή;» αναρωτιόταν λίγο αργότερα ο πρόεδρος της πακιστανικής κοινότητας, Τζαβέντ Ασλάμ, μιλώντας σε ένα πλήθος εκατοντάδων Ελλήνων και μεταναστών.

Οι δημοσιογράφοι που καλύψαμε την τεράστια, για τα δεδομένα της Νίκαιας, αντιφασιστική εκδήλωση νοιώθαμε τον πανικό της Χρυσής Αυγής να πλανάται στον αέρα. Φώναζαν τα γνωστά τους συνθήματα αλλά δεν άφηναν τους φωτογράφους να τους πλησιάσουν ούτε σε απόσταση δυο τετραγώνων. Τα όρια του κόσμου τους ήταν τα όρια των διμοιριών των ΜΑΤ που είχαν παραταχθεί για να τους προστατεύουν.

Η εικόνα του αντιφασιστικού συλλαλητηρίου της Νίκαιας δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο ενδεικτική των αληθινών συνθηκών της κοινωνίας: Έλληνες και ξένοι εργαζόμενοι φώναζαν μαζί συνθήματα ενάντια στο φασισμό και τις αντεργατικές επιθέσεις, ενώ η πέμπτη φάλαγγα του μνημονίου, το παρακράτος της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη, λούφαζε υπό την προστασία του επίσημου κρατικού μηχανισμού. Αυτό που πραγματικά προκαλούσε πανικό στα μέλη της Χρυσής Αυγής δεν ήταν προφανώς οι «άπλυτοι» του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που έδωσαν δυναμικό παρόν, αλλά η κοινή παρουσία Ελλήνων και μεταναστών εργαζομένων. Αυτή η συνύπαρξη δυο παράλληλων και μέχρι σήμερα ασύμπτωτων κόσμων μπορεί πραγματικά να ανατρέψει όχι μόνο την απειλή του φασισμού αλλά το σύνολο της μνημονιακής πολιτικής.

«Όταν χτίζαμε τα γήπεδα των Ολυμπιακών Αγώνων», ήμασταν καλοί, ενώ τώρα είμαστε η αιτία όλων των δεινών της ελληνικής οικονομίας!» έλεγε από το μικρόφωνο ο Τζαβέντ Ασλάμ.

Αν μόνο τον άκουγαν οι ηγεσίες των συνδικάτων θα ζούσαμε σε ένα διαφορετικό κόσμο…

Ιουνίου 14, 2012

Το πλοίο των ηλιθίων

Μια φορά και έναν καιρό, ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί ενός πλοίου έγιναν τόσο ματαιόδοξοι από την ικανότητά τους στην ναυτική τέχνη, τόσο ανόητα ασεβείς και τόσο εντυπωσιασμένοι με τους εαυτούς τους που οδηγήθηκαν στην τρέλα.

Έστρεψαν το πλοίο βόρεια και προχώρησαν μέχρι που συνάντησαν παγόβουνα και επικίνδυνους ογκόπαγους. Συνέχισαν να πηγαίνουν βόρεια σε όλο και περισσότερο επικίνδυνα νερά με μόνο σκοπό να δώσουν στους εαυτούς τους ευκαιρίες να πραγματοποιήσουν ακόμα περισσότερα λαμπρά κατορθώματα στην ναυσιπλοΐα.

Ronin “Il Galeone”

«Τρέμω από το κρύο», είπε ένας ρωμαλέος ναυτικός. «Αυτό είναι το χειρότερο ταξίδι που έχω βρεθεί. Το κατάστρωμα είναι γλιστερό από τον πάγο. Όταν είμαι στο παρατηρητήριο ο αέρας περνά το πανωφόρι μου σαν μαχαίρι. Κάθε φορά που δένω το πανί της πλώρης τα δάχτυλά μου πάνε να παγώσουν. Και γι’ όλα αυτά παίρνω μόνο πέντε πενιχρά σελίνια το μήνα».Καθώς το πλοίο έφτανε σε όλο και υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη, οι επιβάτες και το πλήρωμα γίνονταν όλο και περισσότερο δυσαρεστημένοι. Άρχισαν καυγάδες μεταξύ τους και παράπονα για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούσαν.

«Νομίζεις ότι εσύ μόνον την έχεις άσχημα;», είπε μια γυναίκα επιβάτης. «Εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ από το κρύο. Οι κυρίες σε αυτό το πλοίο δεν παίρνουν όσες κουβέρτες παίρνουν οι άντρες. Αυτό δεν είναι δίκαιο».

Ένας μεξικανός ναύτης παρεμβαίνει στην συζήτηση. «Εγώ παίρνω μόνο τον μισό μισθό από ότι παίρνουν οι άγγλοι ναύτες. Χρειαζόμαστε αρκετή ποσότητα φαγητού για να είμαστε ζεστοί σε αυτό το κλίμα και δεν παίρνω το μερίδιό μου. Οι Άγγλοι παίρνουν περισσότερο. Και το χειρότερο από όλα είναι ότι οι αξιωματικοί μου δίνουν διαταγές στα αγγλικά αντί στα ισπανικά».

«Εγώ έχω περισσότερους λόγους να διαμαρτύρομαι από οποιονδήποτε άλλο», είπε ένας Ινδιάνος ναύτης. «Αν τα χλωμά πρόσωπα δεν μου είχαν κλέψει την προγονική μου γη, δε θα ήμουν καν σε αυτό το πλοίο μέσα στα παγόβουνα και τους αρκτικούς ανέμους. Θα ήμουν σε ένα κανό και θα κωπηλατούσα σε μια ωραία γαλήνια λίμνη. Μου αξίζει αποζημίωση. Τουλάχιστον ο καπετάνιος πρέπει να με αφήσει να παίζω ζάρια για να βγάζω μερικά λεφτά».

Ο λοστρόμος τότε φώναξε: «Χτες ο πρώτος αξιωματικός με αποκάλεσε «πούστη» μόνο και μόνο επειδή παίρνω πίπες. Έχω το δικαίωμα να παίρνω πίπες χωρίς να μου αποδίδουν τέτοιους χαρακτηρισμούς».

«Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που έχουν κακή μεταχείριση σ’ αυτό το πλοίο…», παρενέβη μια φιλόζωη από τους επιβάτες, με φωνή τρεμάμενη από αγανάκτηση, «…γιατί την τελευταία εβδομάδα είδα τον δεύτερο αξιωματικό να κλοτσά τον σκύλο του πλοίου δύο φορές».

Ένας από τους επιβάτες ήταν καθηγητής κολεγίου. Σηκώνει τα χέρια και κραυγάζει: «Ρατσισμός, σεξισμός, ειδισμός, ομοφοβία και εκμετάλλευση της εργατικής τάξης! Είναι διακρίσειςΠρέπει να έχουμε κοινωνική δικαιοσύνη: ίσους μισθούς για τους μεξικανούς ναύτες, υψηλότερους μισθούς για όλους τους ναύτες, αποζημίωση για τον Ινδιάνο, ίσο αριθμό κουβερτών για τις κυρίες, εγγυημένο δικαίωμα το να παίρνει πίπες κανείς και όχι άλλες κλωτσιές στον σκύλο».

«ΝΑΙ-ΝΑΙ», φωνάζουν οι επιβάτες. «ΝΑΙ-ΝΑΙ», φωνάζει και το πλήρωμα. «Είναι διακρίσεις πρέπει να απαιτήσουμε τα δικαιώματά μας».

Ο μικρός καμαρότος καθάρισε το λαιμό του :

«Χμ. Χμ. Όλοι έχετε καλούς λόγους για να παραπονιέστε. Αλλά εμένα μου φαίνεται ότι αυτό που πρέπει πραγματικά να κάνουμε είναι να γυρίσουμε αυτό το πλοίο προς τα πίσω και να πάμε νότια. Γιατί αν συνεχίσουμε να πηγαίνουμε βόρεια σίγουρα θα ναυαγήσουμε αργά ή γρήγορα και τότε οι μισθοί σας, οι κουβέρτες σας και το δικαίωμα να παίρνεται πίπες δε θα προσφέρουν τίποτα γιατί θα έχουμε πνιγεί όλοι».

Αλλά κανείς δεν του έδωσε σημασία γιατί ήταν ένας μικρός καμαρότος.

Ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί από την βάση τους στο πρυμναίο κατάστρωμα, έβλεπαν και άκουγαν. Τώρα αυτοί χαμογελούν και κλείνουν το μάτι ο ένας στον άλλο. Με ένα νεύμα του καπετάνιου ο τρίτος αξιωματικός κατέβηκε από το πρυμναίο κατάστρωμα, σουλατσάρισε μέχρι εκεί που είχαν συγκεντρωθεί οι επιβάτες και το πλήρωμα και σπρώχνοντας με τον ώμο του μπήκε ανάμεσά τους. Πήρε μια πολύ σοβαρή έκφραση στο πρόσωπό του και μίλησε έτσι: «Εμείς οι αξιωματικοί πρέπει να παραδεχτούμε ότι κάποια πραγματικά ασυγχώρητα πράγματα συμβαίνουν σε αυτό το πλοίο. Δεν είχαμε συνειδητοποιήσει πόσο άσχημα ήταν τα πράγματα μέχρι που ακούσαμε τα παράπονά σας. Εμείς είμαστε άντρες με καλή θέληση και θέλουμε να είμαστε σωστοί μαζί σας. Αλλά όμως ο καπετάνιος είναι σχετικά συντηρητικός και επιβάλει τους δικές του θέσεις, Μάλλον χρειάζεται ένα μικρό σκούντημα πριν κάνει οποιαδήποτε απτή αλλαγή. Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι αν διαμαρτύρεστε έντονα –αλλά πάντα ειρηνικά και χωρίς να παραβιάζετε τους κανόνες του πλοίου– θα ταρακουνήσετε τον καπετάνιο που αδρανεί και θα τον αναγκάσετε να καταπιαστεί με τα προβλήματα για τα οποία τόσο δίκαια διαμαρτύρεστε».

Αφού είπε αυτά ο τρίτος αξιωματικός γύρισε πίσω στο πρυμναίο κατάστρωμα. Καθώς πήγαινε, το πλήρωμα και οι επιβάτες του φώναζαν: «Μετριοπαθή! Ρεφορμιστή! Ψευτοπροοδευτικέ!Τσιράκι του καπετάνιου

Όμως, παρ’ όλα αυτά, έκαναν όπως αυτός τους είπε. Μαζεύτηκαν μπροστά από το πρυμναίο κατάστρωμα φωνάζοντας βρισιές προς τους αξιωματικούς και ζητώντας τα δικαιώματά τους. «Θέλω υψηλότερο μισθό και καλύτερες συνθήκες εργασίας», φώναξε ο ρωμαλέος θαλασσοπόρος. «Ίσες κουβέρτες για τις γυναίκες», φώναξε η γυναίκα επιβάτης. «Θέλω να λαμβάνω τις διαταγές μου στα ισπανικά», κραύγασε ο μεξικάνος ναύτης. «Θέλω το δικαίωμα να παίζω ζάρια», φώναξε ο ινδιάνος ναύτης. «Δεν θέλω να με λένε πούστη», φώναξε ο λοστρόμος. «Όχι άλλες κλοτσιές στον σκύλο», φώναξε η φιλόζωη. «Επανάσταση τώρα», φώναξε ο καθηγητής.

Ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί μαζεύονται και συσκέπτονται για μερικά λεπτά, κλείνοντας το μάτι ο ένας στον άλλο, γνέφοντας καταφατικά και γελώντας. Τότε ο καπετάνιος στάθηκε μπροστά στο πρυμναίο κατάστρωμα και με μια σπουδαία προσποίηση καλοσύνης, ανακοίνωσε ότι:

– Ο μισθός του ρωμαλέου ναυτικού θα ανέβει στα έξι σελίνια το μήνα.

– Ο μισθός του μεξικανού ναυτικού θα ανέλθει στα δύο τρίτα του μισθού των άγγλων.

– Η διαταγή για δέσιμο του πανιού της πλώρης θα δίνεται στα ισπανικά.

– Οι γυναίκες επιβάτες θα πάρουν άλλη μια κουβέρτα.

– Ο ινδιάνος ναύτης θα έχει το δικαίωμα να στήνει ένα παιχνίδι ζάρια τα σαββατόβραδα.

– Ο λοστρόμος δε θα αποκαλείται πούστης όσο κρατά την πεολειχία αυστηρά ιδιωτική.

– Και το σκυλί δεν θα τρώει κλωτσιές εκτός αν κάνει κάποια αταξία, όπως το να κλέψει φαγητό από το μαγειρείο.

Οι επιβάτες και το πλήρωμα γιόρτασαν αυτές τις παραχωρήσεις σαν μεγάλη νίκη, αλλά το επόμενο πρωί αισθάνονταν πάλι δυσαρεστημένοι.

«Έξι σελίνια το μήνα είναι πενταροδεκάρες και ακόμα παγώνουν τα δάκτυλά μου όταν δένω το πανί της πλώρης», γκρίνιαξε ο ρωμαλέος ναυτικός.

«Ακόμα δεν παίρνω τον ίδιο μισθό με τους άγγλους ή αρκετά τρόφιμα γι’ αυτό το κλίμα», είπε ο μεξικανός ναύτης.

«Εμείς οι γυναίκες δεν έχουμε ακόμα αρκετές κουβέρτες, που να μας κρατάν ζεστές», είπε η γυναίκα επιβάτης. Οι υπόλοιποι εξέφρασαν παρόμοια παράπονα και ο καθηγητής τους παρότρυνε.

Όταν τελείωσαν, ο μικρός καμαρότος μίλησε αυτή τη φορά αρκετά δυνατά ώστε οι υπόλοιποι να μην μπορούν εύκολα να τον αγνοήσουν: «Είναι πραγματικά τρομερό που το σκυλί τρώει κλωτσιές επειδή κλέβει ένα κομμάτι ψωμί από το μαγειρείο, και ότι η γυναίκες δεν έχουν ίσο αριθμό κουβερτών και ότι παγώνουν τα δάχτυλα του ναύτη και δεν βλέπω τον λόγο ο λοστρόμος να μη παίρνει πίπες αν το θέλει. Αλλά κοιτάτε πόσο χοντρά έχουν γίνει τα παγόβουνα και πόσο ο άνεμος φυσάει όλο και πιο άγρια. Πρέπει να γυρίσουμε το πλοίο προς τον νότο γιατί αν συνεχίσουμε να πηγαίνουμε βόρεια θα ναυαγήσουμε και θα πνιγούμε».

«Ω!, ναι», είπε ο λοστρόμος. «Είναι τόσο απαίσιο να συνεχίζουμε να πηγαίνουμε βόρεια, αλλά γιατί πρέπει εγώ να παίρνω πίπες κρυφά; Γιατί πρέπει να αποκαλούμαι πούστης; Δεν είμαι εγώ καλός όπως οι άλλοι

«Το να πλέουμε βόρεια είναι τρομερό», είπε η γυναίκα επιβάτης. «Αλλά δεν βλέπεις; Γι’ αυτό ακριβώς οι γυναίκες χρειάζονται περισσότερες κουβέρτες για να μένουν ζεστές. Απαιτώ ίσες κουβέρτες για τις γυναίκες τώρα».

«Είναι αλήθεια», είπε ο καθηγητής, «ότι το να πλέουμε προς τα βόρεια επιφέρει μεγάλες κακουχίες σε όλους μας. Αλλά το να αλλάξουμε πορεία προς το νότο είναι ουτοπικό. Δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω το ρολόι. Πρέπει να βρούμε έναν ώριμο τρόπο για να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση».

«Κοιτάτε» είπε ο μικρός καμαρότος. «Αν αφήσουμε αυτούς τους τέσσερις παράφρονες στο κατάστρωμα την πρύμνης να έχουν τη δική τους πορεία θα πνιγούμε όλοι. Αν καταφέρουμε κάποια στιγμή να απομακρύνουμε το πλοίο από τον κίνδυνο, τότε μπορούμε να ανησυχούμε για τις εργατικές συνθήκες, της κουβέρτες για τις γυναίκες, και το δικαίωμα στην πεολειξία. Αλλά πρώτα πρέπει να στρίψουμε προς τα πίσω το σκάφος. Αν κάποιοι από εμάς μαζευτούν, φτιάξουν ένα σχέδιο και δείξουν λίγο θάρρος, μπορούμε να σώσουμε τους εαυτούς μας. Δεν χρειάζονται πολλοί από εμάς, έξι με οχτώ φτάνουν. Μπορούμε να καταλάβουμε την πρύμνη, να πετάξουμε αυτούς τους τρελούς έξω από το πλοίο, και να πάμε προς το νότο».

Ο καθηγητής σήκωσε τη μύτη του και είπε αυστηρά: «Δεν πιστεύω στην βία. Είναι ανήθικο».

«Είναι αήθης η χρήση βίας πάντα», είπε ο λοστρόμος.

«Με τρομάζει η βία», είπε η γυναίκα επιβάτης.

Ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί έβλεπαν και άκουγαν όλη αυτή την ώρα. Με ένα σήμα από τον καπετάνιο ο τρίτος αξιωματικός κατέβηκε κάτω στο κυρίως κατάστρωμα. Μπήκε ανάμεσα στους επιβάτες και στο πλήρωμα, λέγοντάς τους ότι ακόμα υπάρχουν πολλά προβλήματα στο πλοίο.

«Έχουμε κάνει μεγάλη πρόοδο», είπε. «Αλλά, απομένουν ακόμα πολλά για να γίνουν. Οι συνθήκες εργασίας για τον ναύτη είναι ακόμα σκληρές, ο μεξικάνος δεν παίρνει ακόμα τα ίδια λεφτά με τον άγγλο, οι γυναίκες δεν έχουν ακόμα τις ίδιες κουβέρτες με τους άντρες, το παιχνίδι με ζάρια του ινδιάνου τα σαββατόβραδα είναι πενιχρή αποζημίωση για την χαμένη γη του, είναι άδικο για τον λοστρόμο να παίρνει πίπες στα κρυφά και ο σκύλος ακόμα να τρώει κλωτσιές πότε -πότε. Νομίζω ότι ο καπετάνιος χρειάζεται ακόμα ένα σκούντημα. Θα βοηθούσε αν όλοι εσείς πραγματοποιούσατε ακόμα μια διαμαρτυρία εφ’ όσον αυτή παραμένει μη βίαιη».

Καθώς ο τρίτος αξιωματικός πήγαινε πίσω στην πρύμνη, οι επιβάτες και το πλήρωμα του πλοίου τον έβριζαν αλλά μολαταύτα έκαναν αυτό που τους είπε και μαζεύτηκαν μπροστά στο πρυμναίο κατάστρωμα για ακόμα μια διαμαρτυρία. Φώναζαν με στόμφο και ενθουσιασμό κραδαίνοντας τη γροθιά τους και ακόμα πέταξαν ένα κλούβιο αυγό στον καπετάνιο (ο οποίος το απέφυγε με έναν επιδέξιο ελιγμό).

Αφού ακούσαν τα παράπονά τους, ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί, μαζεύτηκαν για μια κουβέντα κατά την οποία έκλειναν το μάτι ο ένας στον άλλο και γελούσαν πονηρά. Μετά ο καπετάνιος στάθηκε μπροστά στο πρυμναίο κατάστρωμα και ανακοίνωσε ότι:

– Ο ρωμαλέος ναύτης θα πάρει γάντια για να κρατά τα δάκτυλά του ζεστά.

– Ο μεξικάνος ναύτης θα παίρνει μισθό ίσο με τα τρία τέταρτα του άγγλου ναυτικού.

– Οι γυναίκες θα πάρουν μια ακόμα κουβέρτα.

– Ο ινδιάνος ναύτης θα μπορεί να στήνει το παιχνίδι του και το Σάββατο και την Κυριακή το βράδυ.

– Ο λοστρόμος θα μπορεί να παίρνει πίπες δημοσίως αφού νυχτώσει

– Και κανείς δε θα κλωτσά τον σκύλο χωρίς ειδική εντολή από τον καπετάνιο.

Οι επιβάτες και το πλήρωμα έμειναν εκστασιασμένοι από αυτή τη μεγάλη επαναστατική νίκη, αλλά το επόμενο πρωί πάλι αισθάνονταν δυσαρεστημένοι και άρχισαν να γκρινιάζουν για τις ίδιες παλιές κακουχίες.

Ο μικρός καμαρότος αυτή τη φορά άρχισε να οργίζεται:

«Βρε ηλίθιοι», φώναξε, «δεν βλέπετε τι κάνουν ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί; Σας κρατούν απασχολημένους με τα ασήμαντα παράπονά σας για κουβέρτες, μισθούς, και κλωτσιές στο σκύλο ώστε να μη σκέφτεστε τι πραγματικά πάει στραβά σε αυτό το πλοίο, το ότι δηλαδή πάει όλο και περισσότερο προς τα βόρεια και όλοι θα πνιγούμε. Αν κάποιοι από εσάς έρθετε στα συγκαλά σας, μαζευτούμε και καταλάβουμε το πρυμναίο κατάστρωμα, θα μπορούσαμε να στρέψουμε αυτό το πλοίο και να σώσουμε τις ζωές μας. Αλλά το μόνο που κάνετε είναι να κλαψουρίζετε για τόσο μικρά θέματα όπως οι συνθήκες εργασίας, παιχνίδια με ζάρια και το δικαίωμα να παίρνει κανείς πίπες».

Οι επιβάτες και το πλήρωμα εξαγριώθηκαν.

«Μικρό!!» φώναξε ο Μεξικανός. «Θεωρείς λογικό το να παίρνω μόνο τα τρία τέταρτα του μισθού του άγγλουΕίναι αυτό μικρό πράγμα

«Πώς μπορείς να λες το παράπονό μου ασήμαντο!!» φώναξε ο λοστρόμος. «Δεν ξέρεις πόσο υποτιμητικό είναι να σε φωνάζουν πούστη

«Το να κλωτσάς ένα σκύλο δεν είναι μικρό θέμα», φώναξε η φιλόζωη. «Είναι άκαρδο, αισχρό και κτηνώδες».

«Εντάξει τότε», απάντησε ο μικρός καμαρότος, «τα θέματα αυτά δεν είναι μικρά και ασήμαντα. το να κλωτσάς είναι αισχρό και κτηνώδες και υποτιμητικό να σε αποκαλούν πούστη. Αλλά σε σχέση με το πραγματικό μας πρόβλημα, σε σχέση με το ότι το πλοίο πηγαίνει ακόμα βόρεια, τα παράπονά σας είναι μικρά και επουσιώδη. Επειδή, αν δεν γυρίσουμε αυτό το πλοίο σύντομα, θα πνιγούμε όλοι».

«Φασίστα», είπε ο καθηγητής.

«Αντεπαναστάτη», είπε η γυναίκα επιβάτης.

Κι όλοι οι επιβάτες και το πλήρωμα μπαίνουν στην κουβέντα ο ένας μετά τον άλλο αποκαλώντας τον μικρό καμαρότο φασίστα και αντεπαναστάτη. Τον έσπρωξαν μακριά και συνέχισαν να γκρινιάζουν για μισθούς, κουβέρτες για τις γυναίκες, για το δικαίωμα στην πεολειχία και για τη συμπεριφορά στο σκύλο.

Το πλοίο συνέχισε να πλέει βόρεια και μετά από λίγο συντρίφτηκε ανάμεσα σε δύο παγόβουνα και πνίγηκαν όλοι.

(To κείμενο αυτό γράφτηκε το 1999 μέσα στην φυλακή από τον Ted Kaczynski γνωστότερο ως UNABOMBER και δημοσιεύτηκε στη ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φύλλο 9, Δεκέμβριος 2002)

αναδημοσίευση από τον Παραλληλογράφο, άρθρο από το AnarchyPress

Ιουνίου 13, 2012

Δημοκρατία της Κασιδιάρης | Του Old Boy

Υπάρχουν δύο ειδών σοκ που προξενεί το επεισόδιο Κασιδιάρη – Κανέλλη. Το πρώτο είναι εκείνο που παθαίνεις όταν πρωτοβλέπεις το συμβάν, ένα σοκ που θεωρείς αφενός αυτονόητο και αφετέρου ξεσκεπαστικό. Το δεύτερο είναι εκείνο που παθαίνεις τις επόμενες μέρες, όταν με διαρκώς αυξανόμενη έκπληξη συνειδητοποιείς, πρώτον πως το δικό σου αυτονόητο κάθε άλλο παρά αυτονόητο τελικά είναι, και δεύτερον πως αυτό που το επεισόδιο ξεσκεπάζει δεν είναι μόνον η -ούτως ή άλλως όχι ιδιαίτερα κρυμμένη- ταυτότητα και ατζέντα μιας οργάνωσης, αλλά και κάτι πολύ πιο επώδυνο: η απήχηση που βρίσκουν σε ένα μη ευκαταφρόνητο τμήμα της κοινωνίας τέτοιου είδους νοοτροπίες και πρακτικές, είτε το τμήμα αυτό ψηφίζει Χρυσή Αυγή είτε όχι.

Και δεν αναφέρομαι εδώ στον επίσημο δημόσιο λόγο της από εκεί πλευράς και τους δικούς της -εξίσου πάντως αποκαλυπτικούς- συμψηφισμούς Ένα σταθερό pattern ξεχειλίζει από κάθε «νηφάλιο» «εκσυγχρονιστικό» άρθρο των τελευταίων δυόμιση χρόνων: όταν γίνονται πορείες και επεισόδια, η βία έχει ένα και μόνο πρόσωπο, «ακροαριστερο». Όταν κάνει «ομορφιές» η χρυσή αυγή, η βία εμφανίζεται ανελιπώς να έχει «δύο ‘ακρα», «συνυπεύθυνα»»), που συνοψίζονται στο πρωτοσέλιδο των «Νέων» της 8ης Ιουνίου (το οποίο είναι  «η πιο χαρακτηριστική, η πιο συμπυκνωμένη, η πιο εκλαϊκευτική εκδοχή της κυρίαρχης, δήθεν μη βίαιης αφήγησης. Ο «αυτονόητος» τίτλος Όχι στη βία επεξηγείται δια του υπερτίτλου «Μεγαλώνει τη λίστα της ντροπής η ωμή βία της χρυσής αυγής σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση» και για όσους είχαν απορίες ως προς το περιεχόμενο της λίστας της ντροπής περί της οποίας ομιλεί η χυδαία εφημερίδα, η επεξήγηση έρχεται φωτογραφικώς: δεκαέξι φωτογραφίες περιβάλλουν τον τίτλο και επεξηγούν τον υπέρτιτλο, φωτογραφίες που περιλαμβάνουν βεβαίως την τηλεοπτική επίθεση Κασιδιάρη και τον χτυπημένο Χατζηδάκη, αλλά επίσης τη Ντόρα Μπακογιάννη, τη Σώτη Τριανταφύλλου, τον Πάγκαλο και άλλα θύματα της «βίας» που και δια των εικόνων εξισώνεται με τη δολοφονική βία της ναζιστικής χρυσής αυγής. Στο ίδιο τσουβάλι λοιπόν το γιαούρτωμα πολιτικών και λάιφστάιλ συγγραφέων με τη ναζιστική βία, διότι η βία είναι βία, και είναι καταδικαστές από όπου και αν προέρχεται!  Τι λείπει από την εικονογράφηση της χυδαίας εφημερίδας; Η πιο προφανής παράλειψη είναι, ασφαλώς, οι φωτογραφίες της Κούνεβα και του Γρηγορόπουλου. Αλλά και φωτογραφίες διαδηλωτών πάνω στους οποίους σκάνε ληγμένα δακρυγόνα, φωτογραφίες σακατεμένων μεταναστών θυμάτων της χρυσής αυγής, φωτογραφίες με ζαρντινιέρες που επιτίθενται σε φοιτητές, φωτογραφίες από το Konzentrationslager Χρυσοχοϊδη στην Αμυγδαλέζα, και ούτω καθεξής»).

Αναφέρομαι εδώ στην δικαιολόγηση του επεισοδίου από τον ιδιωτικό -ή και οιονεί δημόσιο- ανεπίσημο λόγο, δικαιολόγηση που κυμαίνεται από το ότι «σιγά, πώς κάνουν έτσι, δεν έπαθε και τίποτα», ως το «δεν έπαθε και τίποτα σε σύγκριση με όσα κάνουν οι λαθρομετανάστες» (με δίπλα δίπλα αντιπαραθέσεις φωτογραφιών του απλού μώλωπα της Κανέλλη με δολοφονημένες γιαγιάδες), μέχρι την ευθεία επιδοκιμασία του «και λίγα ήταν δυο χαστουκάκια». Τι είδους άνθρωποι όμως σκέφτονται και μιλούν έτσι και γιατί; «Άνδρες, 25-45 χρονών, μεσαίου μορφωτικού επιπέδου, άνεργοι ήμισοαπασχολούμενοι επαγγελματίες της παραδοσιακής μικροαστικής τάξης, είναι το προνομιακό κοινό της. (Με βάση στοιχεία από πρόσφατες έρευνες της VPRC). Έχεις ένα αυτοκίνητο, ένα σπίτι, αποκτημένα με κόπους και θυσίες. Αυτοί οι κόποι, αυτά τα αγαθά που απέκτησες είναι όλος σου ο κόσμος.Από αυτά θα γαντζωθείς μέχρι θανάτου. Μπορεί να σκοτωθείς γι’ αυτά ή μπορεί και να σκοτώσεις. Η Ελλάδα της μικρής ιδιοκτησίας δεν θέλει να νιώσει ότι είναι με τη μεριά των χαμένων, γι’ αυτό αναζητά καταφύγιο από την άχαρη πραγματικότητα στο ιδεώδες μιας ανίκητης πατρίδας. Αυτή η πατρίδα δεν είναι για όλους. Έχει τόσους εχθρούς όσους και ο καθένας από τους πιστούς της. Κι ίσως είναι τελικά μια πατρίδα μικρών καθαρμάτων «που συνηθίζουν στην κάθε βρωμιά» κι ο ένας μαθαίνει να μισεί τον άλλο. Όμως ο ηττημένος μικροαστός – μικροϊδιοκτήτης είναι ο καταναλωτής του φασισμού. Όχι ο παραγωγός του».

Προνομιακό, αλλά όχι και το μόνο κοινό. Το απόγευμα της ίδιας μέρας, στο μετρό μια κοπέλα γύρω στα είκοσι πέντε φώναζε σε άλλες τρεις κυρίες μεσαίας και μεγάλης ηλικίας που κάθονταν δίπλα και απέναντί της: «Όοοοοοχι, η Κανέλλη τον χτύπησε πρώτη». Κούναγε το δάκτυλο λέγοντας το «Όοοοοχι», κούναγε και το κεφάλι, την έπνιγε από κάθε άποψη το δίκιο.

Η εμφάνιση του Κασιδιάρη σε χθεσινό τηλεοπτικό σποτ της Χρυσής Αυγής επιβεβαιώνει πως ακόμη και εντελώς μη προμελετημένο να ήταν το επεισόδιο, εκ των υστέρων ελήφθησαν τα μηνύματα πως μπορεί και να μην έκανε κακό, πως μπορεί -γιατί όχι;- να έκανε και καλό.

Καλωσορίσατε «σ’ ένα νέο κόσμο, εκεί που τα βιβλία της ιστορίας μας βγάζουν τη γλώσσα κοροϊδευτικά. Δυστυχώς, όλα μοιάζουν να αρχίζουν τώρα»

το κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Unfollow

Μαΐου 15, 2012

No passaran – ενάντια στη νεοναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής

Το κείμενο γράφτηκε, στηρίζεται και μοιράζεται από αντιφασίστες και αντιφασίστριες απο την αριστερά και την αντιεξουσία, την πρωτοβουλία συντρόφων-ισσών από την Ελευθεριακή Συνδικαλιστικη Ένωση Ιωαννίνων, την συλλογικότητα Ταπί και Ψύχραιμοι και την συλλογικότητα antifa[i]

Αρέσει σε %d bloggers: